Φάκελοι - ταρανδάκια!!

Καλημέρα αγαπημένοι φίλοι,

Μιας που τα Χριστούγεννα πλησιάζουν,τα άρθρα που θα ανεβάζω θα είναι -σχεδόν όλα- Χριστουγεννιάτικα.Όλοι γνωρίζουμε πως τα Χριστούγεννα είναι η πιο αγαπημένη γιορτή των μικρών μας φιλών,καθώς και η μόνη που περιμένουν με τόση αγωνία (Να μην σας κρύψω και η δικιά μου)! Παρακάτω είναι μια φωτογραφία με φακέλους-ταρανδάκια,η οποία ιδέα ομολογώ με ξετρέλανε!!!Μου φάνηκαν τόσο όμορφα και εύκολα που θα την πρότεινα σαν κατασκευή -δώρο σε όλους τους νηπιαγωγούς,ή και γιατί όχι σε γονείς που θα στείλουν γράμμα στον Άγιο Βασίλη μαζί με τα μικρά τους!!!!  

Τα υλικά που χρειάζεστε είναι κόλλα,χαρτόνια,χαρτί,μαρκαδόρους,ψαλίδι και όρεξη!

Και εδώ είναι πως φτιάχνουμε έναν φάκελο από χαρτί!

Καλή Επιτυχία!!! 

20 Νοεμβρίου "Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού"

Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης

Η 19 Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια ημέρα κατά της Παιδικής Κακοποίησης.Η Παιδική Κακοποίηση είναι ένα θέμα που με τα χρόνια γίνεται πιο γνωστό και πολλοί άνθρωποι ευτυχώς είναι ενημερωμένοι για τις κατηγορίες που χωρίζεται η Παιδική κακοποίηση δηλαδή :

Σωματική κακοποίηση

Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει κάθε είδους τραυματισμούς ή κακώσεις διαφορετικής σοβαρότητας και συχνά διαφορετικών ηλικιών, που δεν οφείλονται σε ατυχήματα. Η κάκωση μπορεί να είναι μία ή πολλές, παρατηρούνται δε συχνότερα στο κεφάλι και στα άκρα του παιδιού, δηλαδή στα ακάλυπτα μέρη του σώματος. Οι επαγγελματίες υγείας οφείλουν, ακόμα και με την παραμικρή υποψία, να εξετάζουν με προσοχή όλο το σώμα του παιδιού.

Ψυχολογική κακοποίηση

Η ψυχολογική κακοποίηση ενός παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει πράξεις και συμπεριφορές οι οποίες εμπεριέχουν απόρριψη, εκφοβισμό, απομόνωση, εκμετάλλευση, υποτίμηση, συναισθηματική απροσφορότητα όπως και κοινωνικά αποκλίνουσες πράξεις.Όπως και λεκτική βία.

Παραμέληση

Ως παραμέληση θεωρείται το φαινόμενο σύμφωνα με το οποίο η διατροφή, η ιατρική φροντίδα, η ένδυση, η στέγαση, η σχολική φοίτηση ή η παρακολούθηση που παρέχεται στο παιδί είναι έντονα ανεπαρκής ή ακατάλληλη σε βαθμό τέτοιο ώστε να παραβλέπεται ή να τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο ή υγεία και η ανάπτυξή του. Ένα παιδί είναι παραμελημένο εάν αφεθεί χωρίς φροντίδα για μακρά χρονικά διαστήματα ή εάν εγκαταλειφθεί.

Στα πλαίσια της παραμέλησης εντάσσεται και η ανεπάρκεια της αύξησης ή δυστροφία μη οργανικής αιτιολογίας. Λόγω των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών, αναφέρεται ως ξεχωριστή κατηγορία.

Σεξουαλική παραβίαση – Αιμομιξία

Σεξουαλική παραβίαση θεωρείται η συμμετοχή ή η έκθεση παιδιών και εφήβων σε πράξεις με σεξουαλικό περιεχόμενο υποκινούμενες από ενήλικα, συνήθως, που έχει σχέση φροντίδας ή οικειότητας με το παιδί, οι οποίες έχουν ως σκοπό τη σεξουαλική διέγερση ή/και ικανοποίηση του ενήλικα. Χαρακτηριστικά του φαινομένου είναι η ανηλικότητα του παιδιού, η σχέση εξάρτησης ή εμπιστοσύνης ανάμεσα στον ενήλικα και το παιδί, η έλλειψη συνειδητής κατανόησης της έννοιας και του περιεχομένου της πράξης αυτής, άρα και η έλλειψη συνειδητής συναίνεσης του παιδιού. Οι πράξεις αυτές παραβιάζουν όχι μόνο τον αιμομικτικό φραγμό, αλλά και τις γενικότερες αντιλήψεις της κοινωνίας σχετικά με τις οικογενειακές σχέσεις και τα όρια των οικογενειακών ρόλων. Η σεξουαλική παραβίαση εμπεριέχει διάφορες μορφές με ή χωρίς επαφή, από την έκθεση σε επίδειξη, τις θωπείες και τις ασελγείς πράξεις, μέχρι το βιασμό και την αιμομιξία. Η παιδική πορνογραφία  και η πορνεία δεν είναι παρά οι εμπορευματικές πλευρές αυτού του ζητήματος, οι οποίες αναφέρονται με τον όρο "σεξουαλική εκμετάλλευση".

Πως όμως μπορούμε να καταλάβουμε ότι ένα παιδί είναι κακοποιημένο;

Χαρακτηριστικά ενός κακοποιημένου παιδιού

Τα παιδιά που κακοποιούνται ή και παραμελούνται παρουσιάζουν έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις. Κλαίνε πολύ εύκολα, είναι πολύ απαιτητικά και εμφανίζουν υπερκινητικότητα. Ο όρος «παγωμένο βλέμμα» περιγράφει τη χαρακτηριστική έκφραση που έχουν. Στη σχέση τους με τρίτους είναι πολύ επιφυλακτικά στη σωματική επαφή και γενικά καχύποπτα. Φαίνεται επίσης ότι έχουν μια ετοιμότητα να αντιδρούν σε σημάδια κινδύνου ή έντασης από το περιβάλλον. Η μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς αυτών των παιδιών έδειξε ότι παιδιά που κακοποιούνται είναι λιγότερο κοινωνικά σε σχέση με άλλα, η συναλλαγή τους με τους άλλους δεν έχει φαντασία, ενώ παράλληλα οι αντιδράσεις τους δεν είναι σταθερές. Τα μικρά παιδιά που κακοποιούνται και δεν μπορούν να αναπτυχθούν είναι απαραίτητο να εισάγονται στο νοσοκομείο. Μετά την εισαγωγή τους, παρατηρούνται τα εξής : τα παιδιά αυτά φαίνονται πολύ συμπαθητικά, αλλά είναι ανίκανα να αντέξουν και την παραμικρή ματαίωση και ξεσπούν σε κλάματα ή εκρήξεις οργής. Η αργή φυσική ανάπτυξή τους επηρεάζεται θετικά όταν απομακρυνθούν από το σπίτι, αλλά οι διαταραχές στο λόγο ή τα προβλήματα στη συμπεριφορά τους δεν αποκαθίστανται εύκολα. Αυτά τα πολύ γενικά χαρακτηριστικά δείχνουν ότι υπάρχει σοβαρή διαταραχή προσωπικότητας  που είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει να υπάρχει κι όταν αυτά τα παιδιά ενηλικιωθούν. Είναι προφανές ότι το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει το παιδί που κακοποιείται χαρακτηρίζεται από απόρριψη και επιθετικότητα, γεγονός που δεν επιτρέπει τη δημιουργία του διευκολυντικού εκείνου περιβάλλοντος που, κατά τον Winnicott, συντελεί στην ωρίμανση του παιδιού. Σύμφωνα με τη μελέτη των Martin και Beezley σχετικά με την προσωπικότητα των παιδιών αυτών εντοπίστηκαν εννέα χαρακτηριστικά κριτήρια:

• Μειωμένη ικανότητα για ευχαρίστηση
• Σοβαρές διαταραχές συμπεριφοράς
• Μειωμένη αυτοεκτίμηση
• Απόσυρση
• Εναντιωματική συμπεριφορά
• Μεγάλη διεγερσιμότητα
• Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
• Ψευδοενήλικη συμπεριφορά
• Μαθησιακές δυσκολίες

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά και η σοβαρότητά τους δεν εξαρτώνται από τον τύπο και τη σοβαρότητα της φυσικής βίας. Το ψυχικό τραύμα που έχει προκληθεί στα παιδιά αυτά από το περιβάλλον της κακοποίησης είναι τόσο έντονο, ώστε να οδηγεί στη δημιουργία αυτών των χαρακτηριστικών, με αποτέλεσμα οι δάσκαλοι και οι συνομήλικοι να τα απορρίπτουν. Όπως είναι επόμενο, τα κακοποιημένα παιδιά έχουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, με πιθανή πρόγνωση να συνεχιστεί αυτός ο φαύλος κύκλος σε όλη τους τη ζωή, με πιθανή εκδήλωση του φαινομένου στα δικά τους παιδιά και ούτω καθ' εξής. Τα παιδιά αυτά έχουν λιγότερους φίλους και αρκετά αναπτύσσουν διαταραχές συμπεριφοράς. Μια ευρωπαϊκή μελέτη διερεύνησε τη σχέση μεταξύ της πολύ αυστηρής και τιμωρητικής συμπεριφοράς των γονέων και των επιπτώσεών της στην προσωπικότητα των παιδιών. Βρέθηκε ότι τα παιδιά, εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς, αναπτύσσουν ένα σύνδρομο που ονομάζεται «διαταραχή της διαγωγής» ή ένα άλλο σύνδρομο στο οποίο εκδηλώνουν άγχος και κατάθλιψη. Σε μία άλλη παλαιότερη μελέτη σε 23 οικογένειες βρέθηκε ότι μετά από 3 χρόνια το 30% των παιδιών είχαν εκ νέου κακοποιηθεί ή παραμεληθεί και ότι το 70% των παιδιών απέκλινε από την ομαλή συναισθηματική, νοητική και κοινωνική ανάπτυξη της ηλικίας τους. 'Αλλες μελέτες έχουν επίσης επιβεβαιώσει αυτά τα αποτελέσματα. Πρέπει βέβαια να αναφερθεί ότι δεν υπάρχουν μελέτες που να διερευνούν τις ψυχολογικές μόνο επιπτώσεις της κακοποίησης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μαζί με την κακοποίηση το παιδί βιώνει μία σειρά από άλλες εμπειρίες, όπως η εισαγωγή στο νοσοκομείο, απομάκρυνση από το σπίτι, ανάδοχες οικογένειες κλπ. Είναι, επομένως, δύσκολο να ξεχωρίσουμε τις επιπτώσεις της κακοποίησης από αυτές που οφείλονται στις άλλες εμπειρίες. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι τα αποτελέσματα της συναισθηματικής στέρησης στα πολύ μικρά παιδιά μπορεί να εκδηλώνονται με τα μορφή εξελικτικών διαταραχών στο Κεντρικό Νευρικό σύστημα. Το εύρημα αυτό φαίνεται με την ποιότητα της γονεϊκής φροντίδας που είχαν τα παιδιά αυτά. Η μεγάλη συχνότητα της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς που έχει περιγραφεί σε κακοποιημένα παιδιά σε σχέση με φυσιολογικά ή παραμελημένα παιδιά συμπεριλαμβάνει αυτό-ακρωτηριασμούς και απόπειρες αυτοκτονίας και συνδέεται με χαρακτηριστικές μεταβολές του οικογενειακού περιβάλλοντος του παιδιού.

Έχει επίσης περιγραφεί καθυστέρηση στην εξέλιξη του λόγου. Υποστηρίζεται, δηλαδή, ότι τα παιδιά δεν εμπιστεύονται το περιβάλλον τους για να μιλήσουν και επομένως η καθυστέρηση στην εξέλιξη του λόγου είναι αποτέλεσμα της μικρής πρακτικής και εξάσκησης εξαιτίας της παραμέλησης που υφίστανται τα κακοποιημένα παιδιά. Ακόμη, η νοητική ανάπτυξη αυτών των παιδιών επηρεάζεται σε σημαντικό βαθμό, φαίνεται όμως ότι δε συνδέεται περισσότερο με τη διαδικασία της κακοποίησης-παραμέλησης κι όχι με τη σοβαρότητα των τραυμάτων. Ο Strogh έχει περιγράψει μια μορφή ψυχωσικής διαταραχής, τη λεγόμενη «τραυματική ψύχωση», σε παιδιά λανθάνουσας και προεφηβικής ηλικίας. Τα χαρακτηριστικά της είναι : μειωμένη ή έντονα διαταραγμένη σχέση με την πραγματικότητα και τους άλλους, καθώς και αλλόκοτη συμπτωματολογία. Τα παιδιά αυτά, που είχαν κακοποιηθεί πολύ νωρίς στη ζωή τους, παρουσιάζουν έντονη επιθετικότητα, ενώ παράλληλα είναι κατά περιόδους υπόδειγμα ή πολύ αγαπητά στους άλλους. Χαρακτηριστικά ο Strogh αναφέρει ότι τα παιδιά αυτά «δαγκώνουν το χέρι αυτού που τα ταΐζει», γεγονός που δηλώνει έντονη διαταραχή στη συμπεριφορά δεσμού. Άλλα χαρακτηριστικά που βρέθηκε ότι έχουν τα κακοποιημένα παιδιά είναι: χαμηλό βάρος στη γέννηση, προωρότητα και ύπαρξη διαφόρων παρεκκλίσεων από τη φυσιολογική εξέλιξη. Τα μέχρι σήμερα ερευνητικά δεδομένα επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση ότι οι επιπτώσεις της σωματικής κακοποίησης και παραμέλησης στην ψυχική υγεία και τη σωματική ανάπτυξη του παιδιού είναι σοβαρές.

Όλοι βλέπουμε την βία και την παιδική κακοποίηση. Λίγοι όμως κάνουν κάτι.Όταν υπάρχει υποψία κακοποιήσης :

• Ενημερώνονται οι αρμόδιες αρχές (εισαγγελέας, αστυνομία) και να εισάγεται το παιδί στο νοσοκομείο προκειμένου, κατ' αρχήν, να προστατευθεί η ζωή του και να αντιμετωπιστούν τα ιατρικά προβλήματα.
• Αστυνομία
• Κέντρο Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας (197)

ή σε άλλους οργανισμούς, όπως:

• • Χαμόγελο του Παιδιού (1056),
  • Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών (210 3613340), Ιατροδικαστική Υπηρεσία Πειραιά (210 4177876),
  • Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων Υπουργείου Δικαιοσύνης (210 8701319),
  • Συνήγορος του Πολίτη (210 7289600),
  • Συνήγορος του Πολίτη-Κύκλος για τα δικαιώματα του Παιδιού (8001132000),
  • ΕΠΙΨΥ (801-801-1177),
  • Τμήμα Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (1890 ή ccu@ath.forthnet.gr).

• Παρέχεται βοήθεια στο παιδί και στην οικογένεια από διεπιστημονική ομάδα ειδικών (παιδίατρος, κοινωνικός λειτουργός, ψυχολόγος και παιδοψυχίατρος) με:
• Μεταφορά του παιδιού σε ασφαλές πλαίσιο διαμονής (μακριά από τους γονείς, για κάποιο τουλάχιστον διάστημα, αν κριθεί αναγκαίο).
• Ψυχοδιαγνωστική εκτίμηση παιδιού και γονέων για την πιθανότητα ύπαρξης ψυχολογικών ή άλλων αναπτυξιακών (για το παιδί) δυσκολιών που χρειάζονται φροντίδα.
• Συμβουλευτική στήριξη - ψυχοθεραπεία γονέων.
• Ψυχοθεραπευτική βοήθεια παιδιού.
  
  
  
  
  Μην αδιαφορείτε για αυτό το θέμα.Η παιδική κακοποίηση έχει και μπορεί να πάρει τρομακτικές διαστάσεις.
  
  Πηγή:wikipedia

Πόσο σημαντικό είναι να θέτουμε κανόνες.

 

Το παιδί, πέρα από την άνευ όρων αγάπη και στοργή, χρειάζεται και μια δομή, δηλαδή ένα προβλέψιμο και σταθερό περιβάλλον, ώστε να διανύσει ήρεμα το μονοπάτι του προς την ενηλικίωση.

Και ο τρόπος με τον οποίο μπορείτε να προσφέρετε μια σταθερή δομή στο περιβάλλον του παιδιού σας είναι η επιβολή και η επίβλεψη της τήρησης των δικών σας κανόνων.

Πολλοί γονείς νιώθουν άβολα με τους κανόνες. Αισθάνονται άσχημα όταν πρέπει να πουν "όχι" και "μη" στο παιδί τους ή όταν χρειάζεται να περιορίσουν τον χρόνο της ελεύθερης δραστηριότητας του ή του παιχνιδιού του. Φοβούνται πως το παιδί τους θα πληγωθεί και θα χάσει τον αυθορμητισμό και το πηγαίο χαρακτήρα του.

Αυτός ο φόβος τους πηγάζει από την αγάπη τους και την ανάγκη τους να καταλάβουν τον κόσμο του παιδιού τους. Έτσι, σκεπτόμενοι πώς εκείνοι θα ένιωθαν στην περίπτωση που κάποιος άλλος θα τους επέβαλε τόσους κανόνες, δυσανασχετούν με τον εαυτό τους, λυγίζουν και αδυνατούν να τηρήσουν σταθερότητα στην εφαρμογή των κανόνων, τους οποίους νωρίτερα οι ίδιοι έθεσαν.

Είναι πολύ σημαντική η κίνηση αυτών των γονέων αλλά και των εκπαιδευτικών να "φανταστούν" τη θέση του παιδιού τους, να αισθανθούν τη θέση του και να αντιληφθούν τον κόσμο του. Μόνο που στην περίπτωση που μιλάμε για όρια και κανόνες, αυτά τα στοιχεία επιδρούν εντελώς διαφορετικά σε ένα "ενήλικο" άτομο και εντελώς διαφορετικά σε ένα παιδί ή έναν έφηβο. Γιατί η δομή που επιβάλλεται "απ' έξω" δεν κάνει το παιδί να αισθάνεται άσχημα, όπως αισθάνεται συνήθως ένας ενήλικας, αλλά το κάνει να αισθάνεται ασφαλές..

Πιο συγκεκριμένα, η δομή ταξινομεί τις πληροφορίες του παιδιού, οργανώνει τη χαώδη καθημερινότητα του και του διδάσκει πώς να ελέγχει τις παρορμήσεις του, καθώς και πώς να λειτουργεί στο πλαίσιο της κοινωνίας, στην οποία σταδιακά εντάσσεται.

Και το πιο σημαντικό από όλα, μέσα από τον εξωτερικό έλεγχο: τον έλεγχο δηλαδή που ασκείτε εσείς ως ενήλικες στο παιδί σας, αναπτύσσεται και διαμορφώνεται ο εσωτερικός έλεγχος: ο έλεγχος που θα ασκήσει αργότερα το παιδί σας στον εαυτό του. Γιατί τα άτομα που ως ενήλικες έχουν αναπτυγμένο αυτοέλεγχο, είναι συνήθως άτομα που ως παιδιά "ελέγχονταν" σταθερά από τους γονείς τους..

Ελπίζω, λοιπόν, εξαιτίας όλων όσων είπαμε, να σταματήσετε να αναρωτιέστε αν είναι καλό ή όχι να επιβάλλετε κανόνες στο παιδί σας. Σαφέστατα και είναι καλό και βοηθάει την ανάπτυξη του παιδιού σας. Αν εσείς τώρα φοβάστε μήπως το παιδί σας πληγωθεί από τους κανόνες που του επιβάλλετε, αυτός ο φόβος σας πηγάζει από κάποια άλλη κατάσταση, από κάποιο άλλο δικό σας βαθύ συναίσθημα. Με σκοπό να μετριάσετε το τελευταίο, θυμηθείτε ότι δεν είναι η ύπαρξη των κανόνων που πληγώνει. Όπως είπαμε, η ύπαρξη των κανόνων είναι απαραίτητη. Ο τρόπος που οι κανόνες τίθενται και η μορφή που αυτοί παίρνουν είναι τα στοιχεία που θα καθορίσουν αν το παιδί σας θα πληγωθεί ή όχι.

Για να αποφύγετε λοιπόν, τους κινδύνους, όταν θέτετε κάποιον κανόνα αναρωτηθείτε:

Είναι ο κανόνας αυτός κατάλληλος για την ηλικία του παιδιού μου;

• Αφορά ένα ζήτημα που εντάσσεται στις δυνατότητες του χαρακτήρα του;
• Ο κανόνας αυτός είναι λογικός ή αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο σκοπό;
• Είναι ο κανόνας αυτός ξεκάθαρος;
• Θα μπορούσα να τον προσαρμόσω, ώστε να γίνει πιο ευέλικτος;

Ειδικά, τη τελευταία ερώτηση χρειάζεται να τη θέτετε συχνά στον εαυτό σας, γιατί καθώς το παιδί σας μεγαλώνει είναι καλό οι κανόνες σας να αναθεωρούνται και να προσαρμόζονται στις ανάγκες και τις δυνατότητες του παιδιού σας. Για παράδειγμα, ένας κανόνας που λέει ότι "Το παιδί πρέπει να κάνει μπάνιο κάθε βράδυ" είναι λογικός, όταν απευθύνεται σε ένα παιδί μικρό, αλλά δεν είναι λογικός όταν το παιδί έχει μεγαλώσει αρκετά, έχει εσωτερικεύσει τη σημασία του μπάνιου και της αυτό- φροντίδας και έτσι είναι σε θέση να επιλέξει μόνο του την ώρα που θα κάνει μπάνιο.

Γενικά, η αλλαγή των κανόνων, όποτε χρειάζεται, δείχνει στο παιδί σας ότι οι κανόνες σας βασίζονται στη λογική και όχι απλώς στο ότι έχετε τον έλεγχο. Έτσι, το παιδί σας γίνεται πιο δεκτικό στην τήρηση τους.  

Τέλος, θέλω να σας επισημάνω κάτι. Μπορεί να έχετε ορίσει έναν κανόνα π.χ ότι "Το έφηβο παιδί σας θα γυρίζει στις 11" και κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, όπως το πάρτι του αγαπημένου του φίλου να δεχτείτε το αίτημα του να γυρίσει στις 12. Αυτή η "εξαίρεση" δεν είναι επικίνδυνη: δεν δίνετε δηλαδή το μήνυμα ότι θα υποχωρείτε και θα χαλαρώνετε πάντα τους κανόνες σας (όπως κάποιοι από εσάς πιθανότατα, φοβάστε). Για να γίνει, όμως αυτό αντιληπτό από το παιδί σας, πρέπει να το κάνετε σαφές, πρέπει να του εξηγήσετε δηλαδή πως ο γενικός κανόνας του ωραρίου επιστροφής στο σπίτι δεν άλλαξε, απλά αποφασίσατε να κάνετε τη συγκεκριμένη εξαίρεση για τους συγκεκριμένους λόγους.

Γενικά, είναι πολύ σημαντικό να συζητάτε με το παιδί σας για τους κανόνες: για το πότε και το γιατί αυτοί αλλάζουν ή προσαρμόζονται σε ειδικές περιστάσεις, γιατί διαφορετικά δημιουργείται σύγχυση στο παιδί. Γιατί είναι άλλο να γνωρίζω πως ένας κανόνας που ακολουθούσα έληξε, για αυτό και μου επιτρέπεται μια άλλη συμπεριφορά και άλλο να γνωρίζω ή να νομίζω πως μου επιτρέπεται μια άλλη συμπεριφορά, παρόλο που ο κανόνας υπάρχει. Στην δεύτερη περίπτωση, μιλάμε για "παραβίαση", ενώ στην πρώτη για "αναθεώρηση".

Καλή οριοθέτηση!!!

Σχετική βιβλιογραφία

Steinberg L (2006), 10 βασικές αρχές για να γίνετε καλύτεροι γονείς, εκδ. Δίοπτρα, Αθήνα

Rogge J (2008), Οι γονείς βάζουν όρια, εκδ. Θυμάρι, Αθήνα.

Γιατροί σε παιδικό ογκολογικό νοσοκομείο ντυμένοι κλόουν.

Άξιζε πιο πολύ από όλα την κοινοποίηση.Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ σε αυτούς τους ανθρώπους..Γιατί πάνω από όλα είναι άνθρωποι..

Το παιδί μου δεν θέλει να πάει σχολείο.

Τι κάνεις όταν το παιδί σου ανακαλύπτει διάφορες δικαιολογίες για να μην πάει σχολείο, αρνείται πεισματικά ακόμα και να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο ή βάζει τα κλάματα μόλις αφήνεις το χέρι σου έξω από την τάξη; 

Tέτοιες αντιδράσεις μπορεί πραγματικά να αγχώσουν και να … ακινητοποιήσουν τους γονείς, που δεν ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να  κάνουν. Κάποιοι αυτοσχεδιάζουν δοκιμάζοντας παρακλήσεις , άλλοι υποσχέσεις, μερικοί ακόμα και απειλές. Και συνήθως έκπληκτοι ανακαλύπτουν ότι όλα αποδεικνύονται μάταια. Κι όμως το πρόβλημα έχει όνομα –σχολική φοβία- και απαιτεί καλά οργανωμένη αντιμετώπιση.

Λίγο μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς κάποια παιδιά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στο σχολικό περιβάλλον και γι’ αυτό αρνούνται επίμονα να πάνε στο σχολείο. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το 80% περίπου των παιδιών παρουσιάζουν δυσκολίες προσαρμογής στο σχολικό περιβάλλον και δείχνουν κάποια περιστασιακή  απροθυμία να πάνε στο σχολείο.Σε κάποια παιδιά όμως η απροθυμία αυτή επιμένει ή είναι πιο έντονη και τελικά εξελίσσεται σε σχολική φοβία.

Τα συμπτώματα της σχολικής φοβίας.

Για να φτάσετε στο συμπέρασμα ότι το παιδί σας έχει σχολική φοβία πρέπει να εμφανίζει συγκεκριμένα συμπτώματα. Αυτά μπορεί να είναι:

~Εκδηλώνει άγχος και  άρνηση να πάει σχολείο ή παραπονιέται ότι είναι άρρωστο. Κλαίει, παρακαλεί τους γονείς του και υπόσχεται ότι θα πάει την επόμενη μέρα. Αν το πιέσετε , η κρίση μπορεί να πάρει δραματική τροπή , κλείνεται στο δωμάτιο του  και κλαίει διαρκώς.

~Κατά την παραμονή του στο σχολικό χώρο μπορεί να κλαίει ή να αναζητά τους γονείς του και να θέλει να γυρίσει σπίτι.

~Το παιδί με σχολική φοβία μπορεί να εκδηλώσει και σωματικά συμπτώματα όπως στομαχόπονο, πονοκέφαλο, πονόλαιμο, ζάλη, ναυτία, εμετό, διάρροια , ενούρηση. Τα συμπτώματα όμως αυτά εμφανίζονται περιοδικά και εξαφανίζονται όταν δεν έχει σχολείο.

~Μπορεί επίσης να παρουσιάσει και επιθετική συμπεριφορά , ανυπακοή, άκαμπτη στάση, πείσμα, προκλητικότητα, ή αντίθετα να φέρεται υποτονικά, ή καταθλιπτικά , κάτι που υποδηλώνει την οδύνη και την αγωνία του. Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται κυρίως στην αρχή της σχολικής χρονιάς –Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο- ενώ περιορίζονται τα Σαββατοκύριακα και τις διακοπές και μπορεί  να εκδηλωθούν ξανά μετά από περιόδους διακοπών π.χ. των Χριστουγέννων.

Η πιθανή υποχώρηση των γονιών επειδή το παιδί τους φαίνεται άρρωστο και η συγκατάθεσή τους να μείνει στο σπίτι αποτελούν ανακούφιση για το παιδί και σηματοδοτούν αμέσως τη βελτίωση της κατάστασής του.

Ποια παιδιά είναι πιο ευάλωτα;

Η σχολική φοβία μπορεί να  εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε στιγμή της σχολικής φοίτησης , αν και είναι συχνότερη στον παιδικό σταθμό,στην Ά και ΄Β τάξη του δημοτικού. Είναι μια διαταραχή άγχους που παρουσιάζει αύξηση τα τελευταία χρόνια και , σύμφωνα με έρευνες , αφορά το 1-3% των μαθητών. Γενικά εμφανίζεται πιο συχνά:

-στα κορίτσια,

-στα πρωτότοκά

-στα μοναχοπαίδια

-στα τελευταία σε σειρά γέννησης παιδιά  .

Τι μπορεί να φταίει;

Το παιδί νιώθει ότι δεν μπορεί να προσαρμοστεί στο νέο σχολικό περιβάλλον ή να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις κατά τη μετάβαση  από τη μια σχολική βαθμίδα  στην επόμενη , π.χ.από τα βρεφικά τμήματα στα προνηπιακά. Μερικοί από τους λόγους που μπορεί να ευθύνονται για την ανάπτυξη της σχολικής φοβίας  είναι οι εξής:

-Όταν η μαμά διακατέχεται από άγχος, ανασφάλεια ή φοβίες και τις περνά άθελά της και στο παιδί στην περίπτωση που δεν έχει ικανοποιήσει επαρκώς τις δικές της ανάγκες και τις ικανοποιεί μέσω του παιδιού.

-Όταν ο μπαμπάς είναι αδιάφορος ή παθητικός στο ρόλο του και το παιδί έντονα εξαρτημένο από τη μητέρα.

-Όταν οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί.

-Όταν υπάρχει αδιαφορία ή έλλειψη επικοινωνίας στην οικογένεια.

-Όταν το παιδί δεν έχει αναπτύξει την κοινωνικότητά του, δεν έχει συνηθίσει να είναι με παιδιά ή δυσκολεύεται να κάνει σχέσεις με συνομήλικους του.

-Συχνά , μπορεί να έχουν προηγηθεί γεγονότα όπως: αλλαγή σχολείου μέσω μετακόμισης, αρρώστια ή θάνατος γονιού, διαζύγιο, αρρώστια του παιδιού, γέννηση νέου μωρού.

Τι μπορεί να βοηθήσει;

-Ενθαρρύνεται σταδιακά την αίσθηση ανεξαρτησίας του παιδιού βοηθώντας το να αυτονομηθεί.

-Φροντίστε ώστε να έρχεται από μικρό σε επαφή με συνομήλικα παιδάκια.

-Ξεκινήστε τον παιδικό σταθμό από την ηλικία των 3΄’η 4 (ιδιαίτερα αν το παιδί   δυσκολεύεται να σας αποχωριστεί).

-Ενθαρρύνετέ το  να συζητά τα συναισθήματα και τους φόβους του μαζί σας.

-Μοιραστείτε με το παιδί ιστορίες από τη δική σας παιδική ηλικία για να καταλάβει ότι δεν είναι το μόνο που νιώθει έτσι.

-Μην το φοβίζετε ή το αγχώνετε σχετικά με το σχολείο, με λόγια που το προκαταβάλλουν αρνητικά. Π.χ«Τέρμα το παιχνίδι τώρα που άρχισε το σχολείο» ή « τι θα πει η δασκάλα αν δει αυτά τα γράμματα ;»

-Βοηθήστε το να εξοικειωθεί με  το καθημερινό σχολικό πρόγραμμα χωρίς να το πιέζετε ή να το αγχώνετε.

-Η τρυφερότητα, η αποδοχή του παιδιού , η ενθάρρυνση καθώς και η συχνότητα του επαίνου βοηθούν ιδιαίτερα.

Μην ξεχνάτε να αφιερώνετε χρόνο ουσιαστικής  επαφής μαζί του  δίνοντάς του την αμέριστη προσοχή σας.

Και τώρα τι κάνουμε;

Γενικά, όσο περισσότερο ένα παιδί αποφεύγει το σχολείο τόσο περισσότερο επιδεινώνεται το πρόβλημα.

Γι αυτό:

-Αποφεύγετε τις απουσίες με το παραμικρό. Όσες περισσότερες απουσίες κάνει το παιδί σας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να επανανασυνδεθεί  με το σχολικό περιβάλλον, την ύλη και τους συμμαθητές του.

-Μη μαλώνετε ή απειλείτε το παιδί επειδή δεν θέλει να πάει σχολείο. Δείξτε ότι το καταλαβαίνετε , υποστηρίζοντας και ενθαρρύνοντας το σε αυτή τη  δύσκολη για εκείνο περίοδο.

-Όταν μένει σπίτι, αποφύγετε τις εκδηλώσεις στοργής και τρυφερότητας.

-Υποδεχτείτε το όταν επιστρέφει από το σχολείο με ένα μεγάλο χαμόγελο χωρίς να δείχνετε την ανησυχία ή την απογοήτευσή σας αν έκλαψε εκεί.

-Προσπαθήστε να ανακαλύψετε την αιτία του φόβου του : Είναι το άγχος της επίδοσης; Μήπως φταίει η δασκάλα ή τα άλλα παιδιά;  Στη συνέχεια κάντε  τις ανάλογες συζητήσεις με το παιδί σας.

-Μην αφήνετε απέξω την δασκάλα. Συζητήστε  μαζί της το πρόβλημα και δείτε τι έχει να σας προτείνει .

-Μοιραστείτε το πρόβλημα με τον μπαμπά, παροτρύνοντας τον να αναλάβει πιο δραστήριο και ενεργητικό ρόλο.

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε ότι το παιδί πράγματι βιώνει άγχος και φόβο  για το σχολείο, όσο κι αν εμάς μας φαίνεται ότι οι φόβοι του δεν ευσταθούν.

Με το πέρασμα  πάντως του χρόνου  τα περισσότερα παιδιά κατορθώνουν να ξεπεράσουν  τις παραπάνω δυσκολίες.

15η Οκτωβρίου ως ημέρα του «Λευκού Μπαστουνιού».

Είναι μόλις 2 ετών. Γεννήθηκε τυφλός. Κι όμως χειρίζεται επιδέξια το λευκό μπαστούνι μπερδεύοντας όσους τον βλέπουν και δεν τον ξέρουν αφού θεωρούν ότι το λευκό μπαστούνι που κρατάει είναι παιχνίδι!

Ο μικρός Οσκαρ Ο' Σάλλιβαν, είναι ένας από τους πιο μικρούς χρήστες του λευκού μπαστουνιού. Πρόσφατα έκλεισε τα 2 του χρόνια. Όταν γεννήθηκε πολύ σύντομα οι γονείς του κατάλαβαν ότι δεν εστίαζε σε τίποτα. Τον πήγαν στον γιατρό ο οποίος έκανε αμέσως την διάγνωση. Δεν έβλεπε τίποτα εξαιτίας μιας γενετικής ανωμαλίας.

"Πολλές φορές όταν βγαίνουμε βόλτα σταματάει να μυρίσει το φρεσκοψημένο ψωμί, ή μου ζητάει στα καταστήματα με καλλυντικά να του ανοίγω τα σαμπουάν και τα αρώματα να τα μυρίζει", λέει η μητέρα του."Ωστόσο, επειδή κάποιες φορές και χωρίς να το θέλουν οι άνθρωποι γίνονται κακοί, χάνουν την υπομονή τους μαζί του γιατί νομίζουν ότι παίζει. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι ένα αγοράκι 2 ετών κρατάει λευκό μπαστούνι", συμπληρώνει.

Ημέρα του «Λευκού Μπαστουνιού" η 15η Οκτωβρίου. Ημέρα για να μας θυμίσει τους συνανθρώπους μας που έχουν προβλήματα όρασης, που επιθυμούν το αυτονόητο δηλαδή το δικαίωμα μιας πιο ανεξάρτητης διαβίωσης, το δικαίωμα μιας χωρίς προβλήματα μετακίνησής τους.

Το κίνημα του «Λευκού Μπαστονιού» ξεκίνησε μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1918) από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover. Είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι ώστε να διευκολυνθεί η μετακίνηση των τυφλών βετεράνων του πολέμου. Στόχος του κινήματος υπήρξε η αποκατάσταση και επανένταξη όσων τυφλώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Το 1930, στο Παρίσι, η Guilly d'Herbemont είχε την ιδέα να εξοπλιστούν οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης με ένα λευκό μπαστούνι ως σύμβολο προστασίας και αναγνώρισης. Η ιδέα της έγινε πραγματικότητα στις 7 Φεβρουαρίου 1931, όταν και παραδόθηκαν από την ίδια τα πρώτα λευκά μπαστούνια σε οργανώσεις τυφλών. Έτσι καθιερώθηκε το λευκό μπαστούνι ως σύμβολο των τυφλών ατόμων.

Τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν το 1969 την 15η Οκτωβρίου ως ημέρα του «Λευκού Μπαστουνιού».

Γίνε πρότυπο σεβασμού στο παιδί σου με 10 απλούς τρόπους.

- Άκουγε το παιδί σου με προσοχή. Κοίτα το στα μάτια όταν σου μιλάει.

 - Η γλώσσα που χρησιμοποιείς, οι λέξεις και ο τόνος της φωνής σου να είναι αυτά που θα αποδεχόσουν κι εσύ αν σου μιλούσε το παιδί .

- Δώσε στο παιδί  το χώρο να έχει απόψεις και προτιμήσεις διαφορετικές από τις δικές σου (ή από αυτές των άλλων μελών της οικογένειας,τάξης).

 - Να εκτιμάς την ανάγκη του παιδιού για ιδιωτικότητα. Μην ανοίγεις τα γράμματά του και μην κρυφακούς τις τηλεφωνικές του συνομιλίες,μην ρωτάς άλλα παιδιά τι τους είπε. 

- Χτύπα την πόρτα πριν μπεις στο δωμάτιο του παιδιού σου, ειδικά όταν είναι κλειστή. 

- Ζήτα του την άδεια για να χρησιμοποιήσεις ή να δανειστείς κάτι δικό του. 

- Άφησε το παιδί σου να αντιδρά στις καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο απ’ οτι θα έκανες εσύ, χωρίς να το κρίνεις, να το ταπεινώνεις ή να το γελοιοποιείς.

 - Να φωνάζεις το παιδί σου έτσι όπως θέλει να το φωνάζεις. Να αντιστέκεσαι στον πειρασμό να χρησιμοποιείς ονόματα ή παρατσούκλια που του προκαλούν αμηχανία ή χαϊδευτικά ονόματα που νιώθει ότι έχει ξεπεράσει.

 - Όταν κάποιος ρωτάει κάτι το παιδί σου, άφησέ το να απαντήσει μόνο του. Αντιστάσου στον πειρασμό να μιλήσεις εσύ για λογαριασμό του, ειδικά όταν είναι παρόν. 

- Σύστησε το παιδί σου σε κάποιον που συναντάει για πρώτη φορά.

Οι Διανοητικές διαταραχές ως συνέπεια της σωματικής τιμωρίας!

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι!

Παρακάτω βρήκα μια έρευνα για το πως κάποιες συμπεριφορές που δεχόμαστε στην προσχολική και σχολική ηλικία συσχετίζονται με διανοητική νόσο αλλά και διάφορες ψυχολογικές ασθένειες.Την βρήκα πολύ ενδιαφέρον και είπα να την  αναρτήσω για να την δείτε.Για να δούμε λοιπόν :

"Παιδιά που τα χτυπάνε,τους δίνουν σφαλιάρα ή σπρώχνονται από τους γονείς τους με σκοπό να «πειθαρχήσουν» είναι πιθανό να παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για νοητικά προβλήματα στην ενήλικη ζωή – από διαταραχές συναισθήματος όπως κατάθλιψη έως άγχος και κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Παρά το ότι είναι καλά τεκμηριωμένο το γεγονός ότι η σωματική και η σεξουαλική κακοποίηση, όπως και η συναισθηματική παραμέληση των παιδιών και άλλες σοβαρές μορφές κακής αντιμετώπισης των παιδιών συσχετίζονται με διανοητική νόσο, αυτή είναι μια από τις πρώτες μελέτες που αποδεικνύουν συσχέτιση ανάμεσα σε «ελαφρύτερες» μορφές σωματικής τιμωρίας αλλά όχι στην ένταση της κακοποίησης και σε διάφορους τύπους διανοητικών διαταραχών, σύμφωνα με την επιδημιολόγο Tracie Afifi, συγγραφέα της έρευνα που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2012 στο έγκυρο αμερικανικό περιοδικό Pediatrics.«Υπάρχει μια σημαντική συσχέτιση ανάμεσα σε αυτά τα δύο», υποστηρίζει η Afifi, καθηγήτρια Επιδημιολογίας Τμήμα Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου της Manitoba, στον Καναδά. «Άτομα που είχαν υποστεί σωματική τιμωρία ως παιδιά είχαν αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσουν διανοητικές διαταραχές ως ενήλικες». Ένα ποσοστό 2 με 7% όλων των διανοητικών διαταραχών στην έρευνα συνδέθηκε με την σωματική τιμωρία στην παιδική ηλικία.Η έρευνα έρχεται να προσθέσει αποδείξεις στο επιχείρημα ότι η σωματική τιμωρία των παιδιών δεν θα έπρεπε να γίνεται ποτέ και θα πρέπει να απαγορεύεται. Το δικαίωμα των γονιών να χρησιμοποιούν σωματική τιμωρία ως μέσο «πειθάρχησης» έχει απαγορευθεί ήδη σε περισσότερες από 30 χώρες ανά τον κόσμο, όχι όμως στις ΗΠΑ ή στον Καναδά, σύμφωνα με την Παγκόσμια Πρωτοβουλία για την Διακοπή Κάθε Σωματικής Τιμωρίας, που έχει αναπτυχθεί από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Να σημειωθεί ότι η Σουηδία έχει με νόμο απαγορεύσει την σωματική τιμωρία των παιδιών από τους γονείς τους ήδη από το 1979.Για την έρευνα, η Afifi με τους συνεργάτες της ανέλυσαν δεδομένα από ένα κυβερνητικό δείγμα 24 χιλιάδων ενηλίκων στις ΗΠΑ που βρίσκονταν εκτός ιδρυμάτων, δεδομένα που συλλέχθηκαν μεταξύ 2004 και 2005. Από αυτούς, περίπου 1300 ενήλικες, όλοι άνω των 20 χρόνων, δήλωσαν ότι είχαν βιώσει σωματική τιμωρία ως παιδιά. Συγκεκριμένα ανάφεραν ότι μερικές φορές ή ακόμα πιο συχνά είχαν υποστεί «σπρώξιμο, δυνατό πιάσιμο, ταρακούνημα, σφαλιάρα ή χτύπημα από τους γονείς ή από άλλον ενήλικα που ζούσε στο σπίτι τους».Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι παρά το γεγονός ότι οι νοοτροπίες αλλάζουν δύσκολα ανάμεσα στους γονείς, είναι πεπεισμένοι ότι τα δεδομένα τους είναι αξιόπιστα, και ότι τα δεδομένα τους δείχνουν πως η σωματική τιμωρία δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται πάνω στα παιδιά, σε καμιά ηλικία, ακόμα και οι ήπιες μορφές της που δεν μπαίνουν στην ένταση του εύρους της παιδικής κακοποίησης. Και είναι σημαντικό όλοι οι γονείς να το γνωρίζουν αυτό.

Πηγή: USA TODAY, 01/07/2012

Υποσημείωση: Στην Ελλάδα, ο νόμος 3500/06 για την ενδοοικογενειακή βία που ψηφίστηκε πρόσφατα απαγορεύει την άσκηση σωματικής βίας σε βάρος ανηλίκου ως μέσο σωφρονισμού στο πλαίσιο της ανατροφής του, με τη ρητή διευκρίνιση -στην αιτιολογική έκθεση- ότι η σωματική τιμωρία δεν περιλαμβάνεται στα επιτρεπτά μέτρα σωφρονισμού και ότι η χρήση της επισύρει για τους γονείς τις συνέπειες της κακής άσκησης της γονικής μέριμνας. Εξάλλου, η σωματική τιμωρία απαγορεύεται ρητά σε σχολεία και ιδρύματα.

Πως να χειριστείτε ένα επιθετικό παιδί.

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι και καλό μας μήνα!!!

Το θέμα μας σήμερα είναι το επιθετικό παιδί.Όλοι έχουμε δει ένα και πολλοί γονείς μπορεί να έχουν ένα.Πολύ συχνό φαινόμενο και όσο κι αν αυτό σας σοκάρει,η επιθετική συμπεριφορά είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξης των μικρών παιδιών.Η επιθυμία για επαφή,η ανεξαρτησία,οι περιορισμένες γλωσσικές ικανότητες καθώς και το γεγονός ότι δεν έχουν μάθει ακόμα να μοιράζονται και να διεκδικούν με άλλους τρόπους,ωθεί αρκετά παιδιά στο να γίνονται επιθετικά..

Τι να κάνετε:

Συνετίστε το. Εάν το παιδί σας ή μαθητή σας μπαίνοντας σε έναν χώρο παιχνιδιού,  αρχίζει αμέσως να γίνεται επιθετικό, πετώντας για παράδειγμα παιχνίδια ή άλλα αντικείμενα  σε άλλα παιδιά, βγάλτε το έξω από το χώρο του παιχνιδιού. Καθίστε μαζί του και εξηγήστε του ότι μπορεί να επιστρέψει στο χώρο του παιχνιδιού μόνο όταν αισθανθεί έτοιμο να παίξει χωρίς να χτυπάει τα άλλα παιδιά. Συζητήστε μαζί του κι εξηγήστε του ότι με αυτό που κάνει πονάει πολύ τα άλλα παιδιά. Να είστε σταθεροί στις ευκαιρίες που του δίνετε και στα όρια που θέτετε για να υπάρξει αποτέλεσμα.

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας. 

Το να φωνάζετε, να χτυπάτε  ή να λέτε στο παιδί σας ότι είναι κακό δεν θα αλλάξει τη συμπεριφορά του αντιθέτως, αν εσείς είστε επιθετική το παιδί θα είναι κι αυτό. Βλέποντας εσάς να ελέγχετε την ψυχραιμία σας μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για να μάθει και αυτό να ελέγχει το θυμό του. Το παιδί είναι ο καθρέφτης όλων όσων συναναστρέφεται, κυρίως των γονιών.

Θέστε ξεκάθαρα όρια. 

Προσπαθήστε να επεμβαίνετε άμεσα, όποτε το παιδί  γίνεται επιθετικό. Μην περιμένετε να χτυπήσει για τρίτη φορά το φίλο που έχει έρθει στο σπίτι σας ή το συμμαθητή του στο παιδικό σταθμό για να του πείτε «Αρκετά!" Θα έπρεπε να γνωρίζει από την πρώτη κιόλας φορά, ότι έχει κάνει λάθος. Απομακρύνετέ το για ένα σύντομο χρονικό διάστημα (ένα ή δύο λεπτά είναι αρκετά), μέχρι να ηρεμήσει. Ρωτήστε το αν είναι έτοιμο να επιστρέψει στο παιχνίδι χωρίς να συνεχίσει αυτή τη συμπεριφορά.

Πειθαρχία με συνέπεια.

 Προσπαθήστε να αντιμετωπίζετε κάθε αταξία με τον ίδιο τρόπο που αντιδράσατε και τις προηγούμενες φορές, όσο αυτό είναι εφικτό. Η προβλέψιμη απάντηση σας ( «Εντάξει λοιπόν Γιώργο, αφού δάγκωσες και πάλι τον Κώστα, πήγαινε να ηρεμήσεις γιατί δεν μπορεί να παίζεις μαζί του και να τον πονάς. Θα ξαναπαίξετε όταν θα είσαι έτοιμος!») θα δημιουργήσει ένα πρότυπο στο παιδί σας, το οποίο θα αναγνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί κάθε φορά που χτυπάει.

Διδάξτε του εναλλακτικές λύσεις. 

Περιμένετε μέχρι το παιδί να ηρεμήσει και τότε σε ήρεμο τόνο συζητήστε μαζί του για το τι συνέβη. Ρωτήστε το αν μπορεί να εξηγήσει τι προκάλεσε το ξέσπασμά του. Υπογραμμίστε (εν συντομία!) ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθει θυμό, αλλά ότι δεν είναι σωστό να τον εκφράζει με χτυπήματα, κλοτσιές ή δαγκώματα. Ενθαρρύνετέ το να βρει έναν άλλο τρόπο αντίδρασης.

Ανταμείψτε την καλή συμπεριφορά.

 Αντί να δίνετε έμφαση μόνο στο να επιπλήττετε το παιδί σας, όταν δεν συμπεριφέρεται σωστά, προσπαθήστε να το επαινείτε, όταν δείχνει καλή συμπεριφορά.

Δώστε του την ευκαιρία να ξεδώσει. 

Μπορεί να διαπιστώσετε ότι αν το παιδί δεν έχει την ευκαιρία να ξοδέψει την περίσσια ενέργειά του, γίνεται ένας εφιάλτης στο σπίτι. Εάν το παιδί σας είναι πολύ ζωηρό, θα πρέπει να του δίνετε αρκετό χρόνο για παιχνίδι και εκτόνωση, κατά προτίμηση σε εξωτερικούς χώρους.

Αν συμβαίνει το αντίστροφο. 

Αν δηλαδή, συνήθως, κάποιο άλλο παιδί είναι επιθετικό σε σχέση με το δικό σας. Ενθαρρύνετε το παιδί σας στο να βρίσκει τρόπους να αμύνεται και αφήστε του αυτό το περιθώριο χωρίς να επεμβαίνετε συνεχώς. Και πάντα με όριο, για την ασφάλειά του.

Μην ξεχνάτε.Το να αλλάξει μια συμπεριφορά θέλει χρόνο.Μην απογοητεύεστε!!!

Καλή επιτυχία!!!!