Μήπως το παιδί είναι θύμα σχολικού εκφοβισμού-bullying;;

Ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα σύνθετο πρόβλημα, στο οποίο ο καθένας μας εύκολα κλείνει τα μάτια του και επαναπαύεται, ίσως γιατί πολλές φορές δεν γίνεται επαρκώς φανερό, ώστε να γίνει αντιληπτή η σοβαρότητα του. Η μεγάλη πρόκληση των εκπαιδευτικών και των γονέων είναι ακριβώς αυτή: να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει, ότι μας αφορά και έχουμε άμεση ευθύνη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του.  

Οι περισσότεροι γονείς που τα παιδιά τους πάνε σχολείο, αγχώνονται στη σκέψη ότι μπορεί να πέσουν θύματα ενδοσχολικής βίας. Δεν γνωρίζουν πως να αντιδράσουν, τι πρέπει να πουν, τι να συμβουλέψουν, και γενικά με ποιον τρόπο θα σταματήσουν τη θυματοποίηση των παιδιών τους. Είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί όλο και περισσότερους γονείς.   

Το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας και του σχολικού εκφοβισμού μεταξύ μαθητών λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Θεωρείται πλέον κοινωνικό πρόβλημα και τα κρούσματα ενδοσχολικής βίας την τελευταία δεκαετία σημειώνουν δραματική αύξηση. Οι επιπτώσεις του φαινομένου της ενδοσχολικής βίας στη σωματική και την ψυχική υγεία των παιδιών είναι ασφαλώς πολλές και σοβαρές κι εμποδίζουν συστηματικά τη λειτουργική ψυχοκοινωνική ανάπτυξη τους. 

Πώς εκδηλώνεται ο σχολικός εκφοβισμός; 

Η ενδοσχολική βία και ο σχολικός εκφοβισμός, που λαμβάνει χώρα μεταξύ συμμαθητών, μπορεί να είναι σωματική, λεκτική, ψυχολογική και κοινωνική. Η βίαιη, επιθετική συμπεριφορά ενός ατόμου ή μιας ομάδας εκδηλώνεται με την ακόλουθη ομαδοποίηση είτε ως βια κατά προσώπου, είτε ως βια κατά της περιουσίας και βανδαλισμοί είτε ως βια που στρέφεται συνειδητά ή όχι εναντίον του ίδιου του εαυτού 

Οι πιο συνηθισμένες νεανικές συμπεριφορές του φαινομένου αφορούν: 

1. Απρεπείς χειρονομίες, ξυλοδαρμούς, τραυματισμούς, απειλές για σωματική κακοποίηση.
2. Φραστικές - λεκτικές επιθέσεις κι απειλές, βρισιές, προσβολές, συστηματική γελοιοποίηση συνεσταλμένων παιδιών, συστηματική χρησιμοποίηση υβριστικών εκφράσεων, χρήση προσβλητικών παρατσουκλιών, 
3. Εκβιασμούς, διάδοση κακοηθών και ψευδών φημών
4. Καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, απόσπαση χρημάτων ή προσωπικών αντικειμένων, μικροκλοπές
5. Αποκλεισμό και απομόνωση από παρέες, ομαδικά παιχνίδια και κοινωνικές δραστηριότητες. 
6. Τέλος δύο νέες μορφές εκφοβισμού και βίας, που συναντώνται τα τελευταία χρόνια με σταθερά αυξανόμενο ρυθμό αφορούν στη σεξουαλική παρενόχληση και τον ηλεκτρονικό εκφοβισμό. (σε μεγαλύτερες πάντα ηλικίες!)

Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσουμε 

Ορισμένες ενδείξεις που πιθανόν να υποδηλώνουν ότι ένα παιδί έχει πέσει θύμα βίας και εκφοβισμού στο σχολείο είναι: 

• Η μειωμένη διάθεσή του ή η άρνησή του να πάει στο σχολείο, 
• Η απροσδόκητη πτώση της μαθησιακής του επίδοσης,  
• Το γεγονός ότι περνά το χρόνο του στα διαλείμματα κοντά στους δασκάλους 
• Η εμφάνιση ψυχοσωματικών προβλημάτων (πονοκέφαλος, στομαχόπονος, αϋπνίες, έντονη ονυχοφαγία, τικ, ανορεξία ή βουλιμία…) 
• Έντονες και αδικαιολόγητες αλλαγές στη διάθεσή 
• Άλλαγές στις διαδρομές από τις οποίες συνήθιζε να πηγαίνει στο σχολείο ή να επιστρέφει στο σπίτι, 
• Αδικαιολόγητα σκισμένα και κατεστραμμένα ρούχα, ανεξήγητα σημάδια και μελανιές στο σώμα ή άλλες ενδείξεις επίθεσης, 
• Απώλεια προσωπικών αντικειμένων, χρημάτων
• Άρνηση συμμετοχής σε σχολικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες. 
• Απόρριψη από συνομηλίκους 

Πώς μπορούμε να αντιδράσουμε; 

Αν και όταν αντιληφθούμε, ότι ένα παιδί είναι θύμα εκφοβισμού και βίας από συμμαθητές του στο σχολείο, πρέπει να αποφύγουμε παρορμητικές αντιδράσεις και να αντιμετωπίσουμε όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμα την κατάσταση. 

Τι πρέπει να κάνουμε 

- να συζητήσουμε αναλυτικά με το παιδί για τα γεγονότα και τις συμπεριφορές, που το ενοχλούν, 

- να το διαβεβαιώσουμε ότι «δε φέρει καμία ευθύνη το ίδιο για ό,τι συνέβη»,{ δεν συμφωνώ . ίσως καλύτερα να το ευχαριστήσουμε και να το επιβραβεύσουμε που είχε το θάρρος και μίλησε στους γονείς του για αυτό που του συνέβη} 

- να του υπενθυμίσετε ότι είμαστε κοντά του, προκειμένου να το φροντίσουμε και να το διαφυλάξουμε από επόμενους κινδύνους, 

- να του εμπνεύσουμε το αίσθημα, ότι μπορεί και πρέπει να αντιδράσει, να μη σιωπά, ώστε να εμποδίσει την επανάληψη τέτοιων συμπεριφορών, 

- να προτείνουμε στο παιδί πρακτικούς τρόπους για την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων και {να συζητήσουμε μαζί του ή ακόμη κάνοντας και role playing  προκειμένου να μπεί στη διαδικασία να σκεφτεί και το ίδιο διάφορα σενάρια αντιμετώπισης μελλοντικά ανάλογων καταστάσεων 

- να ζητήσουμε τη συμβουλευτική καθοδήγηση από ειδικό ψυχικής υγείας, αν η κατάσταση κρίνεται εξαιρετικά κρίσιμη.

Με τη συνεργασία της Αγγελικής Παρίου (ψυχολόγος – ειδική παιδαγωγός – ομαδική αναλύτρια) 


Πηγή : imommy

20 λόγοι που τα πιτσιρίκια μάς κάνουν να χαμογελάμε...

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι...

Σε αυτό το άρθρο δεν θα πούμε πως να μεγαλώσετε σωστά παιδιά,ή τι να κάνετε όταν σας συμβεί αυτό και αυτό.Θα υπενθυμίσουμε σε όλους τους συναδέλφους και στους γονείς της παρέας μας,πόσο τυχεροί είμαστε που αυτά τα μικρά τερατάκια υπάρχουν στις ζωές μας και πως μας κάνουν καθημερινά να χαμογελάμε και να γελάμε με την ψυχή σας!Για να δούμε λοιπόν...


Είναι χαριτωμένα, αξιολάτρευτα, γεμάτα περιέργεια και απορίες… είναι τα πιο όμορφα πλάσματα του κόσμου, και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς!

1. Αυτή η τεράστια εισπνοή που παίρνουν λίγο πριν φυσήξουν με όλη τους τη δύναμη τα κεράκια στην τούρτα γενεθλίων τους!
2. Ο πιο τέλειος αναγραμματισμός λέξεων: «Η μαμά έκανε πασγγέτι» (σπαγγέτι), «Αυτό το παιδί είναι κιζενάκι» (κινεζάκι), «Θέλω να φάω κοκόβερι» (βερίκοκο),  «Πότε θα πάμε στη γιαγιά στην Καλάβα;» (Καβάλα)!
3. Το υπέροχο ύφος που έχουν όταν φοράνε γυαλιά ηλίου!
4. Όταν επιμένουν να πάνε στο σχολείο με την αγαπημένη τους αποκριάτικη στολή - και τελικά το κάνουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα!
5. Η άκρως σοβαρή συνομιλία τους με τους φανταστικούς τους φίλους!
6. Η αδυναμία τους να καταφέρουν να πουν ένα μυστικό ψιθυριστά στο αυτί, οπότε πρέπει στιγμιαία να προσποιηθούμε πειστικά όλοι οι υπόλοιποι ότι δεν το ακούσαμε!
7. Οι χειροποίητες καρτούλες τους, στις οποίες προσπαθούν να περικλείσουν όλη αυτή την «αγάπη μέχρι τον ουρανό» που νιώθουν!
8. Το τεράστιο χαμόγελο, που επιτρέπει σε αυτά τα δύο «μοναχικά» δοντάκια τους να ξεπροβάλλουν με τόση περηφάνια!
9. Τα πρησμένα κατακόκκινα μάγουλα και τα… ελαφρώς ατημέλητα μαλλιά μετά από ένα βαθύ υπνάκο!
10. Να λένε «αντίο» κουνώντας το χεράκι τους ανάποδα, προς την αντίθετη κατεύθυνση!
11. Να εμφανίζονται λίγο πριν από τη βόλτα φορώντας το δεξί παπούτσι στο αριστερό πόδι και το αριστερό στο δεξί!
12. Να «διαβάζουν» φωναχτά ένα βιβλίο, ενώ ακόμα δεν ξέρουν να διαβάζουν!
13. … και μάλιστα κρατώντας το ανάποδα!
14. Να μουρμουράνε δικές τους, αυτοδημιούργητες μελωδίες την ώρα που τους κάνουμε μπάνιο!
15. Τα φρεσκολουσμένα, καλοχτενισμένα, μοσχομυριστά, βελούδινα μαλλάκια τους!
16. Το ότι κλείνουν τα ματάκια τους πιστεύοντας ότι έτσι εξαφανίζονται!
17.  Η έκφρασή τους όταν νιώθουν κατάπληξη για οτιδήποτε βλέπουν για πρώτη φορά, με αυτό το «όλα τα λεφτά» γούρλωμα των ματιών τους!
18. Οι ανεξάντλητες απορίες τους, που συνοδεύονται από τις πιο απίθανες ερωτήσεις τους!
19. Η αξιοζήλευτη αθωότητά τους, που εκφράζεται με το πιο «καθαρό» βλέμμα του κόσμου!
20. Οι απίστευτες ζωγραφιές τους, όπου τα πιο απλά πράγματα φαντάζουν μοναδικά!

+ 21. Απλά και μόνο το γεγονός ότι υπάρχουν, για να μας θυμίζουν ότι ένας κόσμος μόνο από «μεγάλους» δεν θα είχε καμία απολύτως ομορφιά!

*Και στην τελική,πιο πολύ αγάπη από αυτή που μας προσφέρουν τα παιδιά,δεν μπορούμε να βρούμε πουθενά αλλού.

5 λόγοι για να «χαίρεστε» για τα ξεσπάσματα του παιδιού σας!

Προφανώς και οι εκρήξεις θυμού είναι ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα που το παιδί μπορεί να κάνει. Την επόμενη φορά, όμως φορά που δείτε ένα παιδί να ουρλιάζει, να κλαίει, και να χτυπάει τα πόδια του στο πάτωμα, αντί να απογοητευτείτε ή να θυμώσετε σκεφτείτε ότι τα ξεσπάσματα δεν είναι πάντα άσχημα. Και εδώ σας δίνουμε πέντε λόγους που αποενοχοποιούν τα ξεσπάσματα των παιδιών μας. 

1. Το ξέσπασμά του είναι καλό γιατί μας «προειδοποιεί» ότι κάτι δεν πάει καλά 
Κάποιες φορές τα παιδιά εκνευρίζονται ή ξεσπάνε σε εμάς γιατί νιώθουν ότι κάτι δεν είναι σωστό ή ότι κάποιος το αδικεί! Και όταν νιώθει έτσι είναι φυσικό να απευθύνεται στο πιο κοντινό του πρόσωπο που είναι ο γονιός τους. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε να το μαλώσετε, προσπαθήστε να καταλάβετε που οφείλονται αυτά του τα νεύρα. 

2. Τα ξεσπάσματά του δείχνουν ότι αναπτύσσεται σωστά 
Τα παιδιά έχουν ξεσπάσματα. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δε θα σταματήσει να συμβαίνει. Ναι αυτά τα ξεσπάσματα είναι εκνευριστικά, όταν γίνονται δημόσια, αλλά όλοι ξέρουμε ότι είναι κάτι φυσιολογικό. Τα παιδιά κλαίνε και νευριάζουν γιατί εξερευνούν τα συναισθήματα τους και δοκιμάζουν τα όρια τους! Τα νεύρα είναι κάτι σαν «εργαλείο» για την ανάπτυξή τους. Αυτά τα ξεσπάσματα δε θα κρατήσουν για πάντα. Απλώς έτσι νιώθουν τώρα! 

3. Τα ξεσπάσματά του μας βοηθούν να του μάθουμε την έννοια της συγχώρεσης 
Ως γνωστόν, τα παιδιά δεν κρατούν κακίες. Τη μια στιγμή είναι θυμωμένα και την άλλη μας αγκαλιάζουν γεμάτα αγάπη! Ένα έντονο ξέσπασμα του παιδιού μας, μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να θυμώσουμε και να τα ξαναβρούμε. Να το μαλώσουμε και να του πούμε ότι το συγχωρούμε! Είναι μια καλή ευκαιρία για να μάθει το παιδί την έννοια της συγχώρεσης! 

4. Τα ξεσπάσματά του δείχνουν ότι προσπαθεί να εκφράσει τα συναισθήματά του! 
Ως γνωστόν τα μικρά παιδιά δεν έχουν ένα πλούσιο λεξιλόγιο και γι’ αυτό και συχνά δεν μπορούν να εκφράσουν τι αισθάνονται και γιατί. Δηλαδή, ελάτε στη θέση τους. Φανταστείτε ότι θέλετε να εκφραστείτε αλλά δεν έχετε τον τρόπο να το κάνετε! Δε θα σας απογοήτευε αυτό; Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα θέλετε να μαλώσετε το παιδί σας για ένα έντονο ξέσπασμα, σκεφτείτε μήπως θα ήταν καλύτερα αν απλώς το βοηθούσατε να εκφραστεί…αλλιώς!   

5. Τα ξεσπάσματά του αποδεικνύουν στο παιδί πόσο νοιάζεται για κάτι!  
Τα παιδιά αντιδρούν ακριβώς όπως και οι ενήλικοι. Αν τους ενδιαφέρει κάτι, το διεκδικούν ή το ζητούν με πάθος. Αν πάλι δεν τους ενδιαφέρει απλώς αδιαφορούν! Το ξέσπασμα του παιδιού, σας δείχνει ότι νοιάζεται για κάτι, είτε πρόκειται για κάτι φαινομενικά ασήμαντο (όπως ένα νέο παιχνίδι), είτε για την παρέα ενός φίλου του. Γι’ αυτό θα πρέπει να χαιρόμαστε που το παιδί μας ασχολείται με τον κόσμο γύρω του, ακούει τι συμβαίνει και αντιδρά σε αυτό. Ακόμη κι αν η αντίδραση αυτή προκύπτει ως ξέσπασμα. 


Πηγή: Από το blog Lifehuck και την  Allison Renner

Φθινοπωρινά φρούτα

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι.

Φέτος,έχοντας αναλάβει το τμήμα των 2 ετών,έχουμε περιοριστεί πολύ στις κατασκευές.(Αγαπημένο κομμάτι για εμένα).Εφόσον δεν είναι τμήμα το οποίο μπορεί να καθίσει πολύ ώρα,προσπαθούμε όσο μπορούμε να κάνουμε την μάθηση περισσότερο βιωματική,οπτικό-ακουστική κτλ.Αλλά επειδή δεν μπορούμε να βγάλουμε τελείως τις κατασκευές από το σχολείο,φροντίζουμε να κάνουμε απλά πράγματα,χωρίς καμία απαίτηση.Παρακάτω σας επισυνάπτω φωτογραφίες του σουπλά που κάναμε.Είναι φωτοτυπίες (Θα τις βρείτε στο διαδίκτυο,πληκτρολογώντας fruits white pages ),τις οποίες χρωματίσανε με ξυλομπογιά, βάλανε κόλα, και κολλήσανε κομματάκια γκοφρέ. (Κάναμε και αναφορά στα χρώματα).Έκοψα τα φρούτα,έκοψα ένα φύλλο (Στο οποίο γράψαμε το θέμα μας,το τμήμα και το όνομα του κάθε παιδιού),τα πλαστικοποίησαμε και έτοιμα!
Εύχομαι να σας αρέσουν!

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΧΟΥΡΔΑΚΗ

Αντιβιοτικά: 7 κανόνες για σωστή χρήση!

Καλησπέρα αγαπημένοι φίλοι.
Ένα πράγμα που ακούω συχνά το χειμώνα από γονείς είναι το "Στην 1 να του δώσεις αυτό το αντιβιοτικό" ή "Λέω να του δώσω αυτό το αντιβιοτικό, εσύ τι λες?".Εγώ,δεν λέω.Και δεν λέω,γιατί δεν ξέρω για να πω.Δεν είμαι παιδίατρος,ούτε καν γιατρός.Για πιο λόγο λοιπόν να προτείνω ένα αντιβιοτικό χωρίς να το ξέρω,και για πιο λόγο να δίνουμε συνέχεια αντιβιοτικά σε ένα παιδί?Ψάχνοντας στο ίντερνετ κάτι σχετικό με το παιδί και τα αντιβιοτικά,έπεσα πάνω στο imommy,που για ακόμα μια φορά είχε την απάντηση.Σας επισυνάπτω το άρθρο λοιπόν,για την ορθή χρήση των αντιβιοτικών στα παιδιά.Εύχομαι να σας φανεί χρήσιμο.

Τα αντιβιοτικά μπορούν να κάνουν θαύματα εξοντώνοντας τα βακτηρίδια από μολύνσεις στα αυτιά, στον λαιμό και από άλλες ασθένειες και έτσι τα παιδιά αισθάνονται καλύτερα πιο γρήγορα. Αν και τα αντιβιοτικά είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, η κακή χρήση τους μπορεί να τα κάνει βλαβερά. Το Υπουργείο Υγείας  προειδοποιεί για την υπερβολική χρήση τους και το πρόβλημα της αντίστασης στα αντιβιοτικά που δημιουργείται - μια κατάσταση κατά την οποία κάποια βακτήρια δεν ανταποκρίνονται στα αντιβιοτικά. Για να βοηθήσετε το παιδί σας να μείνει υγιές και για να αποφύγετε το πρόβλημα αντίστασης στην αντιβίωση, είναι πολύ βασικό να χρησιμοποιείτε τα αντιβιοτικά με ασφάλεια και με μέτρο. Σας αναφέρουμε επτά απλούς κανόνες για να τα καταφέρετε:

1. Να καταλάβετε ότι δεν απαιτούν όλες οι αρρώστιες αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά πρέπει να χρησιμοποιούνται για να θεραπεύουν τις μολύνσεις από τα βακτηρίδια όπως οι μολύνσεις στα αυτιά ή στον λαιμό, στους πνεύμονες, όμως δεν καταπολεμούν τα κρυολογήματα ή την γρίπη.

2. Μην πιέζετε τον παιδίατρο σας να σας τα γράφει. Όταν το παιδί σας είναι άρρωστο, μπορεί να είναι δελεαστικό να καταφύγετε στα αντιβιοτικά σκεπτόμενη ότι τα Φάρμακα θα το βοηθήσουν να νιώσει καλύτερα σε λιγότερο χρόνο. Αν όμως ο γιατρός σας σας εξηγήσει ότι το παιδί σας έχει ίωση και ότι δεν θα το ωφελήσουν τα αντιβιοτικά, μην τον πιέσετε να σας τα γράψει.

3. Επικοινωνήστε με τον γιατρό σας αν η κατάσταση του παιδιού σας δεν βελτιώνεται. Αν το παιδί σας δεν επωφελείται από τη χορηγία των αντιβιοτικών, συμβουλευτείτε τον γιατρό σας. Μπορεί  στο συγκεκριμένο  φάρμακο να αντιστέκονται τα μικρόβια που ταλαιπωρούν το παιδί σας. Ή, μερικές φορές, μια ίωση  μπορεί να προκαλέσει βακτηριδιακή επιμόλυνση. Το παιδί με αυτή την κατάσταση παρουσιάζει παρατεταμένο πυρετό, κακή διάθεση και γενικότερη επιδείνωση της  υγείας του. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ο παιδίατρός σας μπορεί να σας γράψει αντιβιοτικά.

4. Να τελειώνετε όλες τις συνταγές. Να μην σταματήσετε τη λήψη του φαρμάκου αν τα συμπτώματα της αρρώστιας του παιδιού σας εξαφανιστούν. Ακόμα και αν το παιδί σας αισθάνεται καλύτερα, είναι σημαντικό να ολοκληρώσετε τη θεραπεία, σύμφωνα με την οδηγία του παιδιάτρου,  για να μην ανακτήσουν τη δύναμή τους τα βακτήρια.

5. Να ακολουθείτε τις οδηγίες. Να δίνετε τα αντιβιοτικά στο παιδί σας ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες τους γιατρού σας ή του φαρμακοποιού σας. Φροντίστε να τα αποθηκεύετε σωστά και να προσέχετε να μην ξεχνάτε τις δόσεις.

6. Να μην μοιράζεστε τα αντιβιοτικά. Να μην δίνετε ποτέ στο παιδί σας (ή στον εαυτό σας)  φάρμακα που προορίζονται για άλλο άτομο ή που έχουν χορηγηθεί για άλλη ασθένεια.

7. Τηλεφωνείστε στον γιατρό σας αν υποψιάζεστε αλλεργία. Τα συμπτώματα όπως εξάνθημα, γενικευμένος ερεθισμός και κοκκίνισμα του δέρματος, πρησμένα χείλη ή δυσκολία στην αναπνοή μπορεί να μαρτυρούν αλλεργική αντίδραση. Σταματήστε το φάρμακο και καλέστε αμέσως τον παιδίατρο σας.  


Υ.Γ-Σε καμία περίπτωση μην επαναλαμβάνεται τα φάρμακα επειδή τα συμπτώματα σας φαίνονται ίδια,χωρίς να ρωτήσετε πρώτα τον παιδίατρο σας.Πρόσφατα έμαθα για περιπτώσεις γονιών που τα παιδιά τους είναι ζωηρά,και χρησιμοποιούν σιρόπια για το βήχα επειδή είναι κατασταλτικά.Δεν νομίζω ότι μπορώ να σχολιάσω κάτι επάνω σε αυτό,θυμηθείτε απλώς να κάνετε σωστή χρήση των αντιβιοτικών. 

Παραμυθάκι για το Πρωινό Ντύσιμο.

Κάτσε, χρυσό μου, φρόνιμα, να σε πλύνω! είπε η μαμά.
- Παιδί μου, πρέπει να σταθείς ήσυχο, έκανε το νερό.
- Αν δεν τριφτείς καλά με το σαπούνι, δε θα βγουν οι μουντζούρες! είπε ο τρίφτης.
- Το ένα αυτί το σκουπίσαμε, τώρα η σειρά του άλλου!
έκανε το προσόψι.
- Λίγο βούρτσισμα ακόμη και θα είμαστε χτενισμένοι! είπαν η βούρτσα και το χτένι.
- Πρώτα το ένα χεράκι κι ύστερα το άλλο! συμβούλεψε το πουκάμισο.
- Όσο πάνε, τα γαμπάκια μας παχαίνουν! αναστέναξαν οι κάλτσες.
- Ό,τι αξίζει όλο το ντύσιμο, αξίζουν τα παπούτσια! καμάρωσαν τα μαύρα γυαλιστερά μποτάκια.
- Τώρα φόρεσέ με δίχως να ξεχτενιστείς! είπε το κόκκινο πουλοβεράκι.
- Και το τελευταίο εγώ! έκανε το μακρύ βελουδένιο παντελόνι.
- Τώρα δε μένει παρά να σου σκουπίσω τη μυτούλα! πρόσθεσε το κάτασπρο μαντιλάκι.
- Έτοιμοι! έτοιμοι! φώναξαν όλα μαζί.
- Τίποτε δεν είναι έτοιμο, αν δε φιλήσω εγώ το παιδάκι μου! είπε η μανούλα και έδωσε ένα ζεστό ζεστό φιλί στο μαγουλάκι.

Γεωργία Ταρσούλη

10 λόγοι που τα παιδιά χρειάζονται τους καλούς τρόπους!

Δυστυχώς μερικοί νομίζουν ότι η καλή αγωγή είναι μόνο τυπικότητες και καθόλου ουσία, αλλά ισχύει ακριβώς το αντίθετο: το να είναι κανείς ευγενικός σημαίνει ότι τρέφει σεβασμό για τους άλλους ανθρώπους. Γιατί τελικά το να συμπεριφερόμαστε καλά σημαίνει ότι μαθαίνουμε να φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται!


1. Οι καλοί τρόποι δεν είναι καθωσπρεπισμός είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε
Οι καλοί τρόποι αφορούν το να λαμβάνουμε υπόψη μας τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων και να γίνουμε εκείνοι που οι άλλοι θα σέβονται. Ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και την τυπολατρία, υπάρχει ένας «χώρος» που μπορούμε να κινηθούμε και να διδάξουμε τα παιδιά μας. Αυτός ο «χώρος» ονομάζεται σεβασμός.

2. Οι καλοί τρόποι είναι πολύ σημαντικοί, ακριβώς γιατί οι περισσότεροι τους θεωρούν ασήμαντους
Το να στέκεσαι σε μια απόσταση από τον συνομιλητή σου ώστε να μη νιώθει απειλή, το να λες ευχαριστώ όταν σε εξυπηρετούν, το να μην κουνάς ενοχλητικά τα χέρια σου μπροστά στο πρόσωπο του άλλου, το να κοιτάζεις τον άλλον στα ,μάτια όταν σου μιλάει αποτελούν αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που διαχωρίζουν τον συναισθηματικό από τον συναισθηματικά αδιάφορο!  

3. Η πρώτη εντύπωση μετράει από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα 
Σε όλη μας τη ζωή συναντάμε εκατοντάδες-χιλιάδες ανθρώπους και οι περισσότεροι από αυτές τις συναντήσεις είναι σύντομες και επιφανειακές. Πάντα όμως θυμόμαστε ένα γνήσιο χαμόγελο, ένα καθαρό πρόσωπο, έναν συνομιλητή ευγενικό και όχι επικριτικό που ακούει ειλικρινά τον άλλον.

4. Κάποια μέρα, κάπου ίσως χρειαστείτε τη βοήθεια κάποιου  
Για παράδειγμα να συνδιαλλαγείτε με μια τράπεζα ή μια δημόσια υπηρεσία…Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι χρησιμοποιούμε τους καλούς μας τρόπους για να κερδίσουμε κάτι! Απλώς η ευγένεια είναι μια ανταποδοτική πράξη. Αν δώσετε ευγένεια, ευγένεια θα πάρετε!  

5. Υπάρχουν πολλοί ενήλικες, που έχουν κάνει θαυμάσια πράγματα για τα παιδιά μας  Παππούδες γιαγιάδες, θείες, θείοι, φίλοι,  δάσκαλοι έχουν δώσει πολλά από τον εαυτό τους για να βελτιώσουν τα παιδιά τη ζωή τους. Το να ξεχνάμε μπροστά τους τους καλούς μας τρόπους δείχνει τουλάχιστον ασέβεια προς αυτούς που μας αγάπησαν.Μη δείχνετε ασέβεια παραλείποντας να χρησιμοποιήσει τις καλές τρόπους.  

6. Οι καλοί τρόποι είναι ακόμη πιο απαραίτητοι σε μια κοινωνία όπου πρωταγωνιστούν τα social media 
Κάθε μέρα συναναστρεφόμαστε ανθρώπους μέσω facebook, twitter, στέλνουμε mail γενικά «μιλάμε» με ανθρώπους που δεν έχουμε ακούσει ποτέ τη φωνή τους ή δεν έχουμε καν δει το πρόσωπο τους. Αυτό σήμερα. Σε μερικά χρόνια τα παιδιά μας θα συναναστρέφονται πολλούς περισσότερους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο. Ας θυμούνται λοιπόν από εμάς την ευγένεια μας.

7. Οι καλοί τρόποι είναι κάτι που οι άνθρωποι θα θυμούνται για σας, ακόμη κι αν δεν σας... θυμούνται 
Ακόμη κι αν κάνετε κάτι σε κάποιον και το ξεχάσει  δε θα ξεχάσει ποτέ ότι υπήρξατε ευγενής

8. Οι καλοί τρόποι είναι πάντα ένα κλειδί που ανοίγει τις σωστές πόρτες 
Ο ευγενικός άνθρωπος κυριαρχεί στην παρέα και τους κερδίζει όλους με τους τρόπους του και τη συμπεριφορά του. Ο άνθρωπος που αντιμετωπίζει με ηρεμία και χωρίς θυμό τους κακούς τρόπους των άλλων, τους  βοηθά να δουν τα λάθη τους.

9. Οι καλοί τρόποι μάς βοηθούν να αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι του κόσμου Και ότι οι κανόνες αποτελούν κομμάτι της ζωής.

10. Οι καλοί τρόποι αντικατοπτρίζουν τους τρόπους της οικογένειας σου 
Δηλαδή την ανατροφή που δίνουμε στα παιδιά μας.

Πώς επηρεάζει η τεχνολογία τα παιδιά;

Αναμφισβήτητα ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας. Τα έξυπνα τηλέφωνα, οι υπολογιστές, τα tablets, οι κονσόλες παιχνιδιών, κατακλύζουν κυριολεκτικά την αγορά και τις περισσότερες φορές και τα σπίτια μας. Τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι, είναι δέκτες αυτής της τεχνολογικής επανάστασης και δεν μένουν ανεπηρέαστα από αυτήν. Αυτό που παρατηρείται στα σημερινά παιδιά, ακόμη και σε αυτά των μικρότερων ηλικιακών ομάδων (κάτω των πέντε ετών), είναι μια φοβερή ικανότητα γνώσης της χρήσης της τεχνολογίας. Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο πλέον να βλέπουμε μικρά παιδιά να χειρίζονται με μαεστρία και αυτοπεποίθηση έξυπνα τηλέφωνα, υπολογιστές, tablets και οθόνες.

Από τη στιγμή που η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, το ερώτημα που αυτομάτως γεννιέται είναι πώς όλο αυτό το τεχνολογικό “θαύμα” επηρεάζει τα παιδιά. Οι γνώμες πολλές και αρκετές φορές αντικρουόμενες.

Πώς επιδρά η τεχνολογία στα παιδιά;

Η ενασχόληση και το παιχνίδι των παιδιών με την τεχνολογία μπορεί από τη μια να προσφέρει στους γονείς στιγμιαία ηρεμία, αλλά από την άλλη ξυπνά και κρυφές ανησυχίες για το κατά πόσο η οθόνη και τα gadgets μπορούν να βλάψουν το παιδί.

Έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν έδειξε ότι οι οθόνες μπορεί να είναι επωφελείς για τη μάθηση και όσο πιο διαδραστική εμπειρία προσφέρουν, τόσο καλύτερο αποτέλεσμα δίνουν. Παιδιά ηλικίας 2 και 3 ετών είχαν περισσότερες πιθανότητες να ανταποκριθούν στα βίντεο που έβλεπαν σε οθόνες όταν τα προέτρεπαν να τις αγγίξουν, από όταν το βίντεο στην οθόνη δεν απαιτούσε καμία αλληλεπίδραση.

Σε ένα άλλο τεστ εκμάθησης λέξεων που έγινε από το ίδιο Πανεπιστήμιο, βρέθηκε ότι τα παιδιά που αλληλεπιδρούσαν με την οθόνη τα πήγαιναν πολύ καλύτερα, ανταποκρινόντουσαν πολύ πιο γρήγορα, έκαναν λιγότερα λάθη και μάθαιναν πιο γρήγορα σε σχέση με τα παιδιά που δεν είχαν αυτή την διαδραστική εμπειρία.

Άλλη έρευνα έχει δείξει ότι η τεχνολογία βοηθά στην ανάπτυξη δεξιοτήτων. Για παράδειγμα, έχει βρεθεί ότι η καλή ποιότητα προγραμμάτων και λογισμικών, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες (και όχι μόνο) να αναπτύξουν ελλιπείς δεξιότητες όπως αυτές που σχετίζονται με τη συγκέντρωση, τη μνήμη, την αλληλουχία και την παρατηρητικότητα.

Επίσης έχει βρεθεί ότι η εικονική πραγματικότητα της οθόνης με τη χρήση των κατάλληλων προγραμμάτων, μπορεί να τονώσει την αυτοπεποίθηση των παιδιών και να τα βοηθήσει να αναπτύξουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους με έναν τρόπο που μπορεί να μην είναι σε θέση το παιδί να βιώσει με την ίδια άνεση σε άλλους χώρους όπως για παράδειγμα στην τάξη. Η αυτοπεποίθηση και η εμπιστοσύνη που αποκτά το παιδί για τον εαυτό του, μπορεί στη συνέχεια να μεταφερθεί στο σχολείο βελτιώνοντας τις επιδόσεις του.

Επιπλέον, σε πολλά σχολεία τόσο του εξωτερικού όσο και στην Ελλάδα, η τεχνολογία έχει αρχίσει να εντάσσεται στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις σχολικές τάξεις για να διευκολύνει τη μάθηση και την ενεργή συμμετοχή των παιδιών, και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα δείχνουν η τεχνολογία να επιδρά θετικά.

Σε αυτό το σημείο θα μπορούσε να πει κάποιος καλά όλα αυτά, τι γίνεται όμως όταν η τεχνολογία αρχίζει και αποκτά άλλες διαστάσεις και από χρήση καταλήγει στην κατάχρηση.

Είναι η τεχνολογία μια κακιά συνήθεια;

Ενώ υπάρχουν πολλοί ειδικοί που κρατούν θετική στάση απέναντι στην τεχνολογία, υπάρχουν και αρκετοί εμπειρογνώμονες που έχουν μια πολύ πιο επιφυλακτική στάση. Η ψυχολόγος Dr. Sigman, υποστηρίζει ότι τα παιδιά σήμερα παρακολουθούν πράγματα και δέχονται πληροφορίες μέσα από οθόνες πιο πολύ από ποτέ, και αυτή η συνήθεια μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε εθισμό, ακόμα και σε κατάθλιψη.

Έχει υπολογιστεί, ότι τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα έχουν περάσει ένα πλήρες έτος κολλημένα σε οθόνες μέχρι να φτάσουν στην ηλικία των επτά ετών. Αν αυτός ο υπολογισμός πράγματι αληθεύει, νομίζω πως όλοι μας θα συμφωνούσαμε ότι πρόκειται για ένα τρομακτικό γεγονός.

Η υπερβολική έκθεση στην τεχνολογία έχει βρεθεί να επηρεάζει αρνητικά την κοινωνικοποίηση των παιδιών, την λεκτική επικοινωνία με το περιβάλλον, το αυθόρμητο παιχνίδι, τη φυσική δραστηριότητα, το βάρος, τη διατροφή και συνολικά την υγιή ανάπτυξη των παιδιών.

Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι ότι το παιδί κάνει χρήση της τεχνολογίας, αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τη χρήση της. Η αντίληψη αυτή επηρεάζεται και διαμορφώνεται άμεσα από τη χρήση που κάνουν οι γονείς οι οποίοι λειτουργούν ως ισχυρό πρότυπο για τα παιδιά. Είναι σχεδόν αδύνατον να περιμένουμε από ένα παιδί να περιορίσει τις ώρες που περνάει μπροστά από μία οθόνη, όταν οι ίδιοι οι γονείς είναι εθισμένοι στην τεχνολογία.

Οι γονείς αρκετά συχνά μιλάνε στο τηλέφωνο όταν οδηγούν, γράφουνε μηνύματα όταν περπατάνε, τσεκάρουν τα e-mail τους με το που θα μπούνε στο σπίτι, έχουν πάντα τον υπολογιστή ανοιχτό, τα gadgets σε κοινή θέα, και σε αρκετές περιπτώσεις η τεχνολογία μπορεί να γίνει εμπόδιο στην επικοινωνία γονιού – παιδιού όταν υπάρχει πάντοτε μια συσκευή ανάμεσα και γύρω από αυτούς.

Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι η στάση που κρατά η οικογένεια απέναντι στην τεχνολογία στο σπίτι, είναι ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζει τη σχέση του παιδιού με την τεχνολογία. Δεν είναι η τεχνολογία αυτή που κυριαρχεί και οδηγεί το παιδί στην αλόγιστη χρήση, αλλά ο τρόπος που χειρίζονται τα μέλη της οικογένειας και κυρίως οι γονείς την τεχνολογία.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Η ειδική προσχολικής αγωγής Helen Moylett, τονίζει ότι η τεχνολογία μπορεί να αποδειχθεί ένα πραγματικά χρήσιμο και ενδιαφέρον εργαλείο μάθησης εάν χρησιμοποιείται σωστά, όχι για πολλή ώρα και όταν δεν αντικαθιστά άλλες δραστηριότητες του παιδιού.

Είναι πολύ σημαντικό επομένως οι γονείς να ελέγχουν τόσο το χρόνο όσο και την ποιότητα της δραστηριότητας του παιδιού με την τεχνολογία έτσι ώστε να επωφεληθεί από αυτήν. Ο χρόνος που περνούν τα παιδιά με την τεχνολογία και με ό,τι συνεπάγεται αυτή, πρέπει να λειτουργεί σίγουρα προς όφελος τους και όχι να στερεί άλλες πολύτιμες εμπειρίες όπως για παράδειγμα τον ποιοτικό χρόνο με τους γονείς, το αυθόρμητο παιχνίδι με φίλους και την εμπειρία της μάθησης σε εξωτερικούς χώρους.

Σε κάθε περίπτωση, η τεχνολογία με τη μορφή των υπολογιστών, των έξυπνων τηλεφώνων και των tablets, καλώς ή κακώς, ήρθε για να μείνει. Το λογισμικό, οι εφαρμογές και τα προγράμματα που κυκλοφορούν στην αγορά μπορούν πράγματι να διευκολύνουν και να ενισχύσουν τη μάθηση των παιδιών, αλλά αυτό προϋποθέτει τον έλεγχο της χρήσης και το φιλτράρισμα της ποιότητας από τους γονείς, καθώς επίσης και τη γνώση ότι οι γονείς για ακόμη μία φορά λειτουργούν ως πρότυπο για τα παιδιά τους με τη χρήση που κάνουν οι ίδιοι.

Αυτό είναι το μυστικό, για να μάθουν τα παιδιά να μαζεύουν τα παιχνίδια τους!

Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Child Development, μας λέει ότι η «γλώσσα» των ενηλίκων μπορεί να έχει δραστική επίδραση στην προθυμία ενός παιδιού για να βοηθήσει στις δουλειές τη μαμά του.

Για το συγκεκριμένο πείραμα, οι ερευνητές χώρισαν σε ομάδες 150 παιδιά. Η πρώτη ομάδα άκουσε από τους μεγάλους ότι «κάποια παιδιά είναι πολύ βοηθητικά». Η δεύτερη ομάδα άκουσε από τους μεγάλους ότι «κάποια παιδιά επιλέγουν να βοηθήσουν». Η τρίτη ομάδα δεν άκουσε τίποτε σχετικά με τη λέξη «βοήθεια». Στη συνέχεια οι ερευνητές έβαλαν τα παιδιά να παίξουν και κατόπιν τους έθεσαν τέσσερις αποστολές: Απομακρύνετε τα παιχνίδια, ανοίξτε ένα κουτί, καθαρίστε το χάος και μαζέψτε τα χυμένα μολύβια

Η ομάδα των παιδιών που άκουσε από τους μεγάλους ότι «κάποια παιδιά είναι πολύ βοηθητικά», βοήθησαν κατά 29% περισσότερο από εκείνα που άκουσαν τη γενική έκφραση: «κάποια παιδιά επιλέγουν να βοηθήσουν». Όσο για εκείνα που δεν άκουσαν ποτέ αυτή τη λέξη δε βοήθησαν καθόλου.

Ο επικεφαλής της έρευνας δόκτωρ Christopher Bryan, καθηγητής ψυχολογίας στο University of California, υποστηρίζει πως όταν χρησιμοποιούμε σωστά τη γλώσσα τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ βοηθητικά. Για παράδειγμα τα παιδιά που άκουσαν τον επιθετικό προσδιορισμό «βοηθητικά», τον εξέλαβαν ως κάτι καλό, οπότε και βοήθησαν περισσότερο μια που κι εκείνα ήθελαν να βλέπουν τον εαυτό τους ως καλό! 

Σύμφωνα με τον δόκτωρ Bryan, όλοι οι άνθρωποι όλων των ηλικιών θέλουν να είναι καλοί και να συμπεριφέρονται καλά. Με τις κατάλληλες ευκαιρίες λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι μπορούν να δείξουν το καλό τους πρόσωπο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα παιδιά! Αν τα πείσουμε ότι είναι «καλοί βοηθοί», ως τέτοιοι θα συμπεριφερθούν!

Μάθετε στο παιδί να ζητά «συγγνώμη» .

Η «αξία της συγγνώμης» είναι μεγάλη για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών μας. Εμείς με τη δική μας συμπεριφορά μπορούμε να μάθουμε στο παιδί μας να ζητά συγγνώμη όταν η συμπεριφορά του δεν είναι αποδεκτή. Θυμηθείτε: τονίζουμε στο παιδί την μη αποδοχή της συγκεκριμένης συμπεριφοράς του και όχι του ίδιου. «Αυτό που κάνεις είναι κακό….» και όχι «είσαι κακό παιδί…».

Για τα παιδιά της νηπιακής ηλικίας 2 - 5 χρονών βέβαια, δεν είναι τόσο απλό. Το να προσπαθούν να μάθουν πώς να περιμένουν τη σειρά τους για να παίξουν και πώς να παίζουν ομαδικά, κάτι που μπορεί σε εμάς τους ενήλικες να φαίνεται απλό, είναι για εκείνα πολύ μεγάλη απαίτηση. Ο τρόπος ή αλλιώς το «κλειδί»  βρίσκεται στην συμπεριφορά των ίδιων των γονιών.

1. Δείξτε του πώς γίνεται. Μπορείτε να ζητήσετε συγγνώμη στο θιγμένο άτομο εξ'ονόματος του παιδιού σας, για να του δείξετε τη σωστή συμπεριφορά. Όταν χάνετε την ψυχραιμία σας, μην ξεχνάτε να ζητάτε και εσείς συγγνώμη. Μπορείτε να πείτε «Συγγνώμη που σου φώναξα, ήταν λάθος μου που έχασα την ψυχραιμία μου». Αλλά και στην αλληλεπίδρασή σας με τους γύρω σας να είστε ευγενικοί, να σέβεστε και να ζητάτε συγγνώμη όταν έχετε κάνει λάθος. Γίνετε το πρότυπο της καλής συμπεριφοράς για το παιδί σας.

2. Θυμίστε του τους κανόνες. Το να του επαναλαμβάνετε γιατί είναι απαραίτητη η συγγνώμη, μπορεί να βοηθήσει πολύ ένα παιδί προσχολικής ηλικίας. Επίσης μπορείτε να βάλετε εσείς τους κανόνες του παιχνιδιού. Για παράδειγμα αν το παιδάκι σας αρπάξει το ποδήλατο από τον φίλο του μπορείτε να πείτε: «Συγγνώμη Νικόλα που ο Πέτρος σου πήρε το ποδήλατο. Ξέρω ότι δεν είχες τελειώσει τον γύρο». Μετά πείτε στο παιδί σας: «Η δική σου η σειρά είναι μετά τον Πέτρο. Ο κανόνας είναι να κάνετε ποδήλατο ο ένας μόλις τελειώσει ο άλλος».

3. Να κάνετε μια χαριτωμένη χειρονομία. Η ιδέα της συγγνώμης είναι πολύ αφηρημένη. Το να τη συνδυάζετε με μια χειρονομία, όπως μια αγκαλιά, την κάνει πιο οικεία. Σε πολλά παιδιά οι λέξεις από μόνες τους δεν λειτουργούν και τόσο. Αν πείτε στο παιδί σας που έδειρε το αδελφάκι του «πες συγγνώμη και δώστου ένα φιλί», θα του είναι πιο εύκολο επειδή οι λέξεις συνδυάζονται με πράξεις.

4. Να επιβραβεύετε την καλή συμπεριφορά. Όταν δέχεστε τη συγγνώμη κάποιου, αποδεικνύετε την αποτελεσματικότητά της. Αν το παιδάκι σας ζητήσει συγγνώμη για κάτι που έκανε, επιβραβεύστε το και πείτε του ότι εντυπωσιαστήκατε  με τους καλούς του τρόπους.

5. Να παίζετε με τις κούκλες. Δημιουργήστε σενάρια όπου ακούγεται το συγγνώμη. Μπορείτε να πείτε: «Το αρκουδάκι σου τρέχει να δει τα πουλάκια που πετούν στον κήπο. Ούπς! Πέφτει πάνω σε ένα μικρό αρκουδάκι. Τι λέει η αρκουδίτσα; Συγγνώμη! Δεν ήθελα να σε ρίξω...»

6. Υιοθετείστε τη στρατηγική 'δεν φταίει κανείς'. Πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας δυσανασχετούν όταν πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη, επειδή είναι πολύ απασχολημένα στο να κατηγορούν το ένα το άλλο για τη ζημιά. Από το να πιέσετε το παιδί σας να ζητήσει συγγνώμη, μιλήστε για το πρόβλημα και στις δύο πλευρές.  Μπορείτε να τους πείτε ότι «δεν φταίει κανένας από τους δύο. Δεν είναι σωστό να τσακώνεστε και να διαφωνείτε με τέτοιο τρόπο. Δώστε τα χέρια και συμφωνήστε και οι δύο ότι λυπάστε για αυτό που έγινε και από εδώ και πέρα θα παίζετε με αγάπη και σεβασμό».

Αν και δεν είναι πάντοτε εύκολο να μάθετε στα παιδιά, σε αυτή την ηλικία, να ζητούν συγγνώμη, είναι σημαντικό να κάνετε μια προσπάθεια. Τα παιδιά σιγά σιγά θα καταλάβουν ότι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο οι καλοί τρόποι. Για να επιβιώσουν σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους όχι μόνο τα δικά τους συναισθήματα, αλλά και των άλλων. Μεγαλώστε συναισθηματικά ώριμα παιδιά που σέβονται τα συναισθήματά τους και τα συναισθήματα των γύρω τους και μαθαίνουν να οριοθετούν και να οριοθετούνται. Η μάθηση του σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων θα οδηγήσει τα παιδιά σας και στην καλλιέργεια του δικού τους αυτοσεβασμού.

Πηγή : http://www.imommy.gr/